Najważniejsze informacje 2013 c.d.

wtorek, 12 listopada 2013

 Edmund Niziurski nie żyje

Edmund Niziurski urodził się 10 lipca 1925 roku w Kielcach, a zmarł 9 października 2013 w Warszawie. Był prozaikiem, publicystą, scenarzystą i dramaturgiem. Pisał książki dl dorosłych i młodzieży. 

Najbardziej znane to: Księga urwisów, Sposób na Alcybiades, Niewiarygodne przygody Marka Piegusa, Klub włóczykijów, Naprzód, Wspaniali!, Adelo, zrozum mnie!, Awantura w Niekłaju, Siódme wtajemniczenie.


poniedziałek, 11 listopada 2013

Wyniki konkursu poetyckiego pt. " Tworzymy wiersze o bezpieczeństwie na drodze"

Do konkursu zgłosiło się kilkanaście młodych talentów, które napisały wiersze. Sześć prac była bardzo ciekawa, dlatego też komisja w porozumieniu z nauczycielami języka polskiego postanowiła je wyróżnić. Każdy z nagrodzonych uczestników otrzymał ocenę bardzo dobrą z j. polskiego i dyplom. Oto lista nagrodzonych:

  • Justyna Klimek z klasy VI za wiersz "Odblaski"
  • Katarzyna Szczygieł z klasy V  za wiersz " Mała podróżniczka"
  • Gabriela Twardowska z klasy V za wiersz "Lekcja bezpieczeństwa"
  • Roksana Leśniak z klasy IV za wiersz " Pieszy"
  • Patrycja Babińska z klasy V za wiersz "Pamiętajcie"
  • Agnieszka Czopek z klasy IV  za wiersz "Jeśli chcesz przejść przez ulicę"

Gratulacje !!!

Wiersze te możecie przeczytać na gazetce szkolnej na głównym korytarzu.

poniedziałek, 07 października 2013

 Sławomir Mrożek nie żyje

15 sierpnia 2013 roku w Nicei w wieku 83 lat zmarł polski dramatopisarz, prozaik i rysownik. Jeden z najwybitniejszych polskich pisarzy, autor satyrycznych opowiadań i utworów dramatycznych. Od 2008 r. mieszkał we francuskiej Nicei.

Sławomir Mrożek urodził się 29.06.1930 r. w Borzęcinie koło Brzeska, a zmarł 15 sierpnia 2013 w Nicei. Był  prozaikiem, dramaturgiem, rysownikiem, publicystą, krytykiem teatralnym, autorem scenariuszy i reżyserem filmowym. Był jednym z najpopularniejszych polskich twórców i jednym z niewielu naprawdę znanych w świecie; jego sztuki grywane są od Kostaryki po Syberię. 

Po wojnie, w latach 50-tych, rozpoczynał w Krakowie studia na różnych kierunkach (architektura, Akademia Sztuk Pięknych, orientalistyka) jednak żadnego nie ukończył. W tym samym czasie podjął pracę w „Dzienniku Polskim”, jego teksty satyryczne ukazywały się również w „Szpilkach”, „ Po prostu”, „Życiu Literackim” i „Nowej Kulturze”. W 1953 r. opublikował pierwsze zbiory tych tekstów: Opowiadania z Trzmielowej Góry i Półpancerze praktyczne. W 1955 r. rozpoczynął współpracę z Krakowskim Teatrem Satyryków, studenckim teatrem Bim-Bom z Gdańska, warszawskim teatrem „Syrena”, kabaretem „Szpak” i „Piwnicą pod Baranami”.  i zrezygnował  z etatu w „Dzienniku Polskim”. W 1958 r. Teatr Dramatyczny w Warszawie wystawił pierwszą sztukę Mrożka pt. "Policja". W 1959 r. ożenił się z malarką Marią Obrembą i przeniósł się do Warszawy. Tam publikował w prasie (np. cykl felietonów i rysunków Przez okulary Sławomira Mrożka w „Przekroju”), wystawiał kolejne sztuki (m.in. Męczeństwo Piotra Ohey’a, Indyk, Karol, Na pełnym morzu, Strip-tease). W 1963 r. wyjechał z żoną do Włoch, gdzie razem podjęli decyzję o emigracji. Mimo to w Polsce zostały opublikowane jego kolejne sztuki: Czarowna noc, Śmierć porucznika. W 1964 r. ukazało się Tango.
W 1968 r. przeniósł się do Paryża. W „Le Monde” i paryskiej „Kulturze”ogłosił list protestacyjny przeciwko udziałowi polskich wojsk w inwazji na Czechosłowację. Wywołało to niezadowolenie polskich władz, które wzywały go do natychmiastowego powrotu do kraju. W odpowiedzi Mrożek zwrócił się o azyl we Francji. W Polsce natomiast  cenzura zakazała publikacji jego utworów i wystawiania sztuk. W 1969 r. w Berlinie Zachodnim jego żona umiarła na raka. Rok później zuryski Theater am Neumartk wystawił premierowe przedstawienie Vatzlava. W 1973 r. Pensylvania State University przyznał Mrożkowi stypendium, dzięki któremu mógł podróżować po Stanach Zjednoczonych i Ameryce Południowej. W latach 70-tych kilkakrotnie wyjeżdżał do Niemiec, gdzie napisał scenariusze filmowe: Wyspa Róż (1974-75), Amor (1977), Powrót (1979) – dwa ostatnie również sam wyreżyserował dla niemieckich wytwórni. W tym też czasie w Polsce powoli ustępował zakaz publikacji utworów Mrożka, a w roku 1978 - po raz pierwszy od 1963 r. – on sam przyjechał do kraju. W tym też roku otrzymał obywatelstwo francuskie. Powtórnie odwiedził Polskę w roku 1981, jednak po 13 grudnia opublikował w „Le Monde” i „International Herald Tribune” List do cudzoziemców i odmawił publikowania swoich utworów w Polsce oraz pokazywania sztuk w telewizji. Teatry nadal wystawiają jego dramaty, jednak Ambasador, Vatzlav i Alfa zostają wstrzymane przez cenzurę. W 1984 r. wyreżyserował Ambasadora w Tourneetheater w Monachium. W 1987 r. ożenił się z reżyserką teatralną, Meksykanką Susaną Osorio Rosas. W tymże samym roku odrzucił Nagrodę Fundacji Literackiej w Polsce, ale przyjechał do kraju, gdzie po raz pierwszy spotykał się z czytelnikami. W 1989 r. wyjechał z żoną do Meksyku i osiadł na ranchu La Epifania pomiędzy Mexico City i Puebla. Rok później przyjechał do Krakowa na dwutygodniowy Festiwal Mrożka zorganizowany z okazji jego 60-tych urodzin. Mrożkowski festiwal teatralny odbył się również w Sztokholmie (1991). W 1992 r. w ramach Dionisia Festival wyreżyserował w Sienie Wdowy.

W latach 1996-2008 Sławomir Mrożek wraz z żoną powrócił do Krakowa, w czerwcu 2008 r. państwo Mrożkowie przenieśli  na stałe się do Nicei.

Twórczość S. Mrożka:

Zbiory opowiadań: Półpancerze praktyczne, Słoń, Wesele w Atomicach, Deszcz, Dwa listy i inne opowiadania, Opowiadania, Donosy, Śpiąca Królewna, Woda, Ostatni husarz, Zeszyt, Opowiadania z Trzmielowej Góry.

Dramaty: Indyk, Męczeństwo Piotra Oheya, Na pełnym morzu, Karol, Strip-tease, Zabawa, Kynolog w rozterce, Czarowna noc, Śmierć porucznika, Tango, Der Hirsch, Racket Baby, Poczwórka, Dom na granicy, Testarium, Profesor, Drugie danie, Szczęśliwe wydarzenie, Rzeźnia, Emigranci, Garbus, Serenada, Lis filozof, Polowanie na lisa, Krawiec, Lis aspirant, Pieszo, Vatzlav, Ambasador, Letni dzień, Alfa, Kontrakt, Portret, Wdowy, Miłość na Krymie, Wielebni, Piękny widok, Karnawał, czyli pierwsza żona Adama, Policja.

Powieści: Maleńkie lato, Ucieczka na południe.

Zbiory felietonów: Małe listy, Dziennik powrotu.

Scenariusze filmowe: Wyspa róż, Amor, Powrót.

Inne utwory: Rysunki, Baltazar, autobiografia, Człowiek według Mrożka. Rysunki 1950-2000,Tango z samym sobą. Utwory dobrane, Noir sur BlancDziennik. Tom 1. 1962-1969, Dziennik. Tom 2. 1970-1979, Dziennik. Tom 3. 1980-1989, Listy.

Informacje z wolnej encyklopedii Wikipedii.


Joanna Chmielewska nie żyje

7 października 2013  w Warszawie w wieku 81 lat zmarła autorka powieści sensacyjnych, kryminalnych, komedii obyczajowych, a także książek dla dzieci i młodzieży. Czytelnicy nazywali ją "królową polskiego kryminału".

 Joanna Chmielewska właściwie Irena Barbara Kuhn z domu Becker urodziła się 2 kwietnia 1932 roku w Warszawie, a zmarła 7 października 2013 roku też w Warszawie.  

Najwcześniejsze dzieciństwo pisarka spędziła w Grójcu i Warszawie. Będąc dzieckiem dużo czytała i  marzyła o napisaniu powieści. Najpierw uczęszczała do szkoły powszechnej. W 1943 roku została oddana do internatu u Sióstr Zmartwychwstanek na warszawskim Żoliborzu, a następnie uczyła się  do gimnazjum. Na jakiś czas wraz rodzicami wyprowadziła się do Bytomia, skąd potem powróciła do Grójca. 

Rodzina Chmielewskiej pragnęła, żeby przyszła pisarka została lekarzem, jednak jeszcze w liceum młodą Chmielewską zaczęła interesować architektura i ją właśnie wybrała później jako kierunek studiów. W czasach szkoły średniej poznała swojego przyszłego męża, Stanisława. Wcześnie wzięła ślub i zaszła w ciążę. Studia zaczęła już jako mężatka. Ukończyła studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, uzyskując tytuł inżyniera architekta. Pracowała m.in. w Samodzielnej Pracowni Architektoniczno-Budowlanej "Blok", w Energoprojekcie, w Biurze Projektów "Stolica". Brała udział w budowie Domu Chłopa.

Debiutowała w 1958 na łamach czasopisma "Kultura i Życie" jako prozaik. Przez pewien czas pisała w " Kulturze i Sztuce" na tematy związane z architekturą wnętrz. W 1964 miał miejsce jej debiut książkowy - wydała sensacyjną powieść pt. "Klin". Od 1970 r. zajmowała się wyłącznie twórczością literacką. 

 Twórczość J. Chmielewskiej: 

Literatura piękna (dla dorosłych): KlinWszyscy jesteśmy podejrzaniKrokodyl z Kraju KarolinyCałe zdanie nieboszczykaLesioWszystko czerwoneRomans wszechczasówBoczne DrogiUpiorny legat, Studnie przodków, Szajka bez końca, Dzikie białko, Wyścigi, Tajemnica, Drugi wątek, Florencja, córka Diabła, Zbieg okoliczności, Autobiografia, tom 1 – Dzieciństwo, Jeden kierunek ruchu, Autobiografia, tom 2 – Pierwsza młodość, Autobiografia, tom 3 – Druga młodość, Autobiografia, tom 4 – Trzecia młodość, Autobiografia, tom 5 - Wtórna młodość, Lądowanie w Garwolinie, Duża polka, Dwie głowy i jedna noga, Wielki diament- tom 1, Wielki diament- tom 2, Hazard, Krowa niebiańska, Harpie, Złota mucha, DepozytNajstarsza prawnuczka, Przeklęta barieraKsiążka poniekąd kucharska, Trudny trup, (Nie)boszczyk mąż, PechBabski motyw, Bułgarski bloczek, Kocie worki, Mnie zabić, Zapalniczka w antologii Trupy PolskieKrętka Blada, Autobiografia, tom 6 – Stare próchno, Zapalniczka, Rzeź bezkręgowców, Autobiografia, tom 7 – Okropności, Porwanie, Byczki w pomidorach, Gwałt, Krwawa zemsta, Zbrodnia w efekcie.

Literatura piękna (cykle dla młodzieży): Zwyczajne życieWiększy kawałek świataNawiedzony domWielkie zasługi, Duch, Skarby, 2/3 sukcesu, Ślepe szczęście, Wszelki wypadek.

Dla dzieci: Pafnucy, Las Pafnucego.

Poradniki: Jak wytrzymać z mężczyzną, Jak wytrzymać ze współczesną kobietą, Jak wytrzymać ze sobą nawzajem, Przeciwko babom!, Traktat o odchudzaniu.

Słuchowiska: Lesio, Całe zdanie nieboszczyka, Krokodyl z kraju Karoliny, Wszystko czerwone, Klin, Wielki Diament cz.1, Wielki Diament cz.2, Wielki Diament cz.3, Romans wszech czasów, Boczne drogi, Kocie worki, Pech, Najstarsza prawnuczka cz. 1, Najstarsza prawnuczka cz. 2, Przeklęta bariera cz. 1, Przeklęta bariera cz. 2, (Nie)Boszczyk mąż cz. 1, (Nie)Boszczyk mąż cz. 2, Złota mucha, Zapalniczka, Studnie przodków, Wszyscy jesteśmy podejrzani, Krowa niebiańska, Depozyt cz. 1, Depozyt cz. 2. 

Informacje pochodzą z wolnej encyklopedii Wikipedii.


Wyniki konkursu na najciekawszą i najładniejszą gazetkę klasową pt.”Moje bezpieczeństwo na drodze”

Uczniowie klas I - VI szkoły podstawowej wieli za zadanie wykonanie gazetek klasowych pt. "Moje bezpieczeństwo  na drodze". W konkursie brały udział wszystkie klasy szkoły podstawowej.   Komisja w składzie: D. Korpała-Meus, A. Skawińska i A. Nowokuński oceniająca zmagania klas  w miała  twardy orzech do zgryzienia, przy wyłanianiu zwycięzców, gdyż wszystkie gazetki były ładne, staranne i ciekawe.  Postanowiła  nie przydzielać miejsc, tylko wyróżnienia. Wyróżnienia otrzymały:

  • Klasa I 
  • Klasa II i III 
  • Klasa IV 
  • Klasa V
  • Klasa VI

 

klasa1 klasa6
 klasa2  klasa5

 Zdjęcia ze zbiorów własnych nauczycielki.